Introductie


Leven met ADHD, het is verrassend, nooit echt saai maar voor veel mensen ook best moeilijk.

 

Mijn naam is Peter. Ik ben 49 jaar oud en vanaf mijn eenentwintigste, althans toen werd dat geconstateerd, heb ik ADHD.

Voor die tijd was ik gewoon een stront vervelend kind. Het heeft mijn leven altijd beïnvloed. Als kind was ik altijd het lastige jongentje dat alles stuk maakte en naarmate ik ouder werd ben ik daar ook in gaan geloven.

 

Al je mijn leven in delen ziet dan lijkt het een heel mooi leven, ik heb mede door de ADHD heel veel gedaan, geleerd en gezien van de wereld. Wanneer je naar mijn leven kijkt als geheel dan is het een aaneenschakeling van uithuilen en opnieuw beginnen. ik heb veel levens geleid en aan elk leven kwam een eind. Uiteindelijk maakte ik alles stuk, maakte ik de mensen om mij heen verdrietig en boos.

 

Hoe hard ik ook mijn best doe, hoe graag ik het ook wil, hoe gelukkig ik ook ben, de angst om het te verliezen zorgt er uiteindelijk steeds weer voor dat ik het ook daadwerkelijk verlies, het stuk maak.

 

Dat klinkt misschien alsof ik altijd opgeef maar ik heb er heel veel aan gedaan om het te voorkomen. Er zijn een hoop psychologen en psychiaters aan te pas gekomen, vaak vrijwillig en soms verplicht. Ik heb jaren medicijnen gebruikt. Daarin is vaak mijn valkuil geweest dat als het goed met mij ging, mijn afschuw voor medicijnen en mijn droge mond er voor zorgde dat ik er mee stopte. Ik ben er dan van overtuigd dat door de kennis die ik heb en het herkennen van de symptomen, ik wel op tijd weer medicijnen ga gebruiken.

 

Elke keer weer ben ik te laat, zie ik het niet en pas als het veel te laat is realiseer ik me dat het niet goed met mij gaat. Ik sta nooit stil bij mezelf. Elke keer gooi ik al het moois wat ik heb weg. De reden dat ik dit zeg is omdat ik hoop dat er iemand het leest en het herkend. Dat ik er zo, iemand voor behoed de fouten te maken die ik gemaakt heb.

 

Trap er niet in.

 

Hoe goed het ook met je gaat. Stop niet met de medicijnen die je voorgeschreven worden. Laat de mensen om je heen niet stoppen met het gebruik van de medicijnen. Niet je partner, niet je kind, niemand niet. Ik heb echt een ontzettende hekel aan medicijnen maar ik had ze moeten blijven gebruiken.

 

Je herkent de symptomen niet altijd, niet altijd op tijd. Bij sommige symptomen is dat niet zo erg maar je ziet vaak de belangrijkste, de symptomen die er echt toe doen, over het hoofd. Zeker als volwassene, je bent opgegroeid zonder medicijnen,  je hebt jezelf manieren aangeleerd om je staande te houden zonder dat je daar bij stil staat. Zonder medicijnen ga je, langzaam maar onherroepelijk terugvallen in dat gedrag.

 

Lees boeken, ga af en toe praten met mensen die gespecialiseerd zijn in ADHD. Leg je partner uit wat het met je doet en ook wat het in het verleden met je gedaan heeft. Schaam je er niet voor anders is het een eenzaam leven. Afhankelijk van de invloed die ADHD op je leven heeft gehad, de reden waardoor je er achter kwam dat je ADHD hebt, blijft anders terugkomen. In mijn geval maak ik uiteindelijk stuk wat ik lief heb, verlies ik de mensen om me heen omdat ik me terugtrek in mezelf. Waak er alsjeblieft voor!!

 

Het leven is te kort om dezelfde fouten te blijven maken.

 

 


Download
Ben Cramer - De Clown.
De Clown..mp3
MP3 Audio bestand 4.6 MB